' ไ ม่ คุ้ น เ ค ย '
ตอนนี้ฉันอาจยิ้มได้นะ
แต่ ใครจะรู้บ้าง
ว่าฉันเสียใจมากแค่นี้
ถ้าให้ฉันบรรยายออกมา
มันคงบรรยายออกมาไม่หมด
ฉันทำตัวไม่ถูกนะ
เมื่อ คน ๆ นึงเดินหายออกไปจากชีวิตฉัน
และคน ๆ นั้น เป็นคนที่ฉัน
พูดเสมอ ว่ารักเขา
เรายังคงต้องเจอหน้ากันทุกวัน
ฉันเองพยายามทำเหมือนไม่มีอารัยเกิดขึ้น
แต่ ฉันฝืนมันไหวไม่ไหวหรอก
ฉันเองก็รับมันไม่ได้
เวลาเพียงแค่ไม่กี่ ชม.
เปลี่ยนคน ๆ นึงได้มากเท่านี้
ฉันไม่เคยคิดว่า
มันจะมีวันนี้ขึ้นมาได้
ฉันไม่เคยทำใจ
ฉันไม่เคยระแวง
ฉันยังคงเชื่อใจเขาทุกวันเสมอ
ฉันยังคงเชื่อเขา
จนวินาทีสุดท้ายของเรา
ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ
ฉันยังคงจำได้
และคงไม่มีวีนจะลืมมันไปได้
ของทุกอย่างของเธอ
ฉันยังคงวางมันไว้ที่เดิม
ไม่เปลี่ยนไปไหน
ถึงแม้
เมื่อฉันมองเห็นมัน
ภาพเก่า ๆ ในวันที่เรายังมีกัน
ทำให้ฉันร้องไห้
แต่
มันก็ทำให้ฉันมีความสุข
และอาจจะยิ้มได้ทั้งน้ำตา
ฉัน คงต้องเดินข้ามถนน คนเดียว
ฉัน คงต้องนั่งอยู่ที่นั้น คนเดียว
ฉัน คงต้องอยู่กับตัวเอง คนเดียว
ฉัน คงต้องทำการบ้าน คนเดียว
ฉัน คงต้องทำทุกสิ่ง คนเดียว
ขอบคุณ เพื่อน ฮัว ทุกคน
ขอบคุณ ทุกคน ที่ให้กำลังใจ
ขอบคุณ เฟิร์น สำหรับ จม. ทุกฉบับ
ขอบคุณ เฟิร์น สำหรับ ข่าว ที่ฉันยังคงเป็นห่วงเขา
ขอบคุณ แบงค์ ที่ร้องเพลง เศร้า ๆ ให้ฟัง
ขอบคุณ สำหรับ 11 เดือน 20 วัน
ขอบคุณ ที่เคยรับฟังปัญหาของฉันทุกอย่าง
ขอบคุณ ที่จับมือพาฉันข้ามถนน
ขอบคุณ สำหรับความอบอุ่นที่ฉันจะไม่มีวันลืม
ขอบคุณ ที่ทำให้ฉันมึความสุขมากในวันนั้น
ขอบคุณ สำหรับนิทาน ฉันยังคงอ่านมันทุกคืน
ขอบคุณ ที่คอยเป็นเพื่อนฉันตลอดมา
ขอบคุณ สำหรับการบ้านที่ให้ฉันลอก
ขอบคุณ ที่ทำให้ฉันไม่เหงาในวันนั้น
ขอบคุณ สำหรับ ตุ๊กตา ฉันยังคงนอนกอดมันเสมอ
ขอบคุณ แสงแดด ที่ทำให้ เขาบังแดดให้ฉัน
ขอบคุณ อากาศหนาว ที่ทำให้ เขาเคยอยากกอดฉัน
ขอบคุณ ปากกาทุกด้าม ที่ทำให้ เขากับฉันติดต่อกัน
ขอบคุณ กระดาษทุกแผ่น ที่บันทึก เรื่องราวของเรา 2 คน
ณ. ตอนนี้มันผ่านไป 2 วันแร้ว
ฉันยังรักเขาเสมอและจะอยู่ตรงนี้ที่เดิม
3 กันยายน ที่บังกาโลบาร์
สักวันฉันกลับไป .... สักวัน

ฉัน รัก คุณ จัง